Het raderwerk zo goed als stil

Waar puzzelen in dommelen overgaat

Om het laag-bij-de-grondse huisje dat ons als nachtverblijf dient enigszins af te koelen laten we daar de hele dag de deur open staan, zodat de bries er een beetje doorwaait. Het risico is natuurlijk dat die bries insecten mee naar binnen waait. Een hor voor je raam dient dan alleen nog maar om die insecten de kans te ontnemen ook weer mee naar buiten te waaien.

Ons daarvan inmiddels bewust gingen we ditmaal eerst het gevecht aan met de aanwezige muggen, voordat we ons te slapen legden. Vier hebben we er van kant gemaakt, dat bleek genoeg voor een onverstoorde nachtrust. Daarbij hielp zeker ook dat Michiel (de voorganger van Frans) gisteren tot onze vreugde de klepperende plank van het ophaalbruggetje naast ons huisje heeft vastgeschroefd, zodat fietsers ons huisje nu stilletjes voorbij kunnen, zonder hun passage met een ratel als waren ze melaats aan ons kenbaar te hoeven maken.

Het wordt almaar warmer, ook hier; berichten die ons uit andere delen van het land bereiken wijzen op een nog aanzienlijk hogere temperatuur elders. Het voornaamste effect in ons geval is dat de lust tot lichamelijke activiteit ons in rap tempo aan het verlaten is. Het al bestaande voornemen om vooral te blijven zitten waar we zitten blijkt gemakkelijker in te lossen dan gedacht. De hut van Baba Yaga is goed geventileerd, het balkonnetje op sociale afstand, het internet staat vol puzzels en onze boekenvoorraad, hoewel niet onbegrensd, overstijgt gemakkelijk onze leescapaciteit.

Klim naar het hoogste duin van Nederland

Pas op het moment dat de aandrang een middagdutje te gaan doen bijna onbedwingbaar wordt borrelt een laatste restje al dan niet misplaatst zelfrespect op en besluiten we dat een korte wandeling nog wel uitvoerbaar moet zijn. Het voelt ergens toch niet helemaal fijn om een week lang op twee kilometer van een befaamd duinwandelgebied gebivakkeerd te hebben en daar alleen maar omheen gefietst te zijn. Bovendien vermoeden we dat we in de bebossing het hoofd nog wel koel zullen kunnen houden.

Zo besloten, zo gedaan. Ook in de Schoorlse duinen heeft het principe van wandelknooppunten zijn intrede gedaan, en daartussen is vervolgens voor elke mate van getraindheid een kleurtje wandeling uitgezet. Wij kiezen de gele, kortste, variant. Enige schrik als die onmiddellijk via een trap van 140 treden omhoog leidt, naar, jawel, het hoogste duin van Nederland. Niet op gerekend, maar toch ook wel aardig om afgevinkt te hebben. We zijn nog een paar kilometertjes van de zee verwijderd, maar kunnen er wel op uitzien.

Speelkuil

De bossen zijn zeer rustig, maar inderdaad nog koel genoeg om wandelen geen kwelling te maken. Het is wel wat eentonig bos, vrijwel uitsluitend dennen; diversiteit heeft hier zijn intrede nog niet gedaan. Af en toe een machtige duinpan, onbegroeid en vrijgestoven. Een vijfenveertig jaar jongere Arend zou hier met heel veel plezier naar beneden zijn gerend, dertig graden of niet. Wat rest is alleen het besef dat het ooit zo was. Naar verluidt helpt het hebben van kleinkinderen om dat deel van het zelf weer een beetje tot leven te brengen; maar ja, het ondergestel heeft wel wat te verduren gehad in de tussentijd, dus waarschijnlijk beter zo.

Daalduin

We komen uit aan de bovenkant van het klimduin bij Schoorl; zie eergisteren voor een impressie van onder naar boven. Afdalen blijkt een makkie. We hebben wel een ijsje verdiend. Vervolgens weer op het fietsje, met een goed gevoel over het korte uitstapje.

Het mag geen verrassing heten dat we de rest van de dag in apatische houding op stoelen en bedden doorbrengen, zonder ons daar ook nog maar in geringste mate voor te schamen!