Adagio

De krant!

We zijn voornemens zo rustig aan te doen als nooit tevoren. Eens kijken hoe dat bevalt. Het ligt in geen van ons beider aard - of opvoeding, daar zullen we nooit achter komen - om niets te doen: het idee dat je, eenmaal hier beland, toch daarvan de vruchten moet plukken door alle hoogtepunten in de omgeving af te vinken is bijna onbedwingbaar.

Daarbij gaan we trouwens verschillend te werk: Margrieta beleeft plezier aan vroege voorbereiding en zorgvuldige planning, ik zoek het meer in inspiratie en ingevingen ter plekke. Meestal heb ik het dusdanig druk met wat ik nù doe dat ik helemaal de rust niet vind om te bedenken wat ik tijdens een vakantie wil doen die nog weken of maanden in het verschiet ligt.

Vroege voorbereiding heeft ontegenzeggelijk voordelen. Zo heeft Margrieta tijdig de bezorging van de Volkskrant verlegd naar de Kanaalkade in Schoorl, waarop ik zelfs nog tijd had hetzelfde te doen voor de NRC. Het was vanochtend even zoeken naar de brievenbus (bleek van het type groene plastic emmer te zijn dat volgens mij is ingevoerd toen wij nog aan de Treubstraat woonden, zo'n 40 jaar geleden inmiddels; en deze zag eruit alsof-ie origineel van die tijd was) maar zowaar stak daar een heel pakket krantenpapier uit.

Na een nachtrust die goed te noemen viel, zeker gegeven de warmte, zaten we zodoende om een uur of negen aan het ontbijt op hetzelfde balkonnetje als gisteravond, lazen we daar de krant, losten het cryptogram op, en zagen we een heleboel boten en bootjes beide kanten op over het Noordhollands Kanaal varen. Alles pleziervaart. De ophaalbrug een paar honderd meter verderop klingelt precies als de Eelderbrug vanuit ons huis, het is zeer vertrouwd.

Het Noordhollands Kanaal bij dag

Gisteravond kreeg ik van het alwetende internet bevestigd wat ik me vaag uit een of andere geschiedenisles meende te herinneren: het Noordhollands kanaal, dat helemaal van Amsterdam tot Den Helder strekt, 80 kilometer in totaal, is ouder (een hele halve eeuw) dan het veel kortere Noordzeekanaal; maar de kanaalgraaftechniek van de eerste helft van de 19e eeuw liet een duindoorbrekend traject nog niet toe. Ik vraag me af of ze destijds in deze contreien wel eens van het Canal du Midi gehoord hadden? In ieder geval is het wel interessant te bedenken dat een kleine twee eeuwen geleden de schepen die hier langsvoeren volgeladen waren met kaneel en nootmuskaat, in plaats van zongebrande toeristen.

Ook de lokalo's laten zich niet onbetuigd trouwens. Direct aan de kade liggen schepen die een gestaag verkeer tussen de huizen aan de andere kant van de weg laten zien, bestaande uit personen van verschillende generaties, en die af en toe van wal steken en weer aanmeren. Gisteravond voer een klein bootje met een viertal kinderen van schoolgaande leeftijd een aantal keer heen en weer, tot vermaak van alle inzittenden. Al met al een gezellige boel.

Klimduin, Schoorl

Dit tempo valt wel vol te houden. In de tweede helft van de middag vonden we de energie en motivatie voor een fietstochtje richting zee. Bij de huishuur inbegrepen zijn een tweetal fietsen, oude Postcodefietsen nog, met een stevig krat voorop gemonteerd. Eén versnelling, zwaar, maar goed genoeg voor ons doeleinde. Het duingebied ten westen van Schoorl is uitgestrekt en geaccidenteerder dan dat op Terschelling (voor altijd mijn referentiepunt). Het hoogste duin van Nederland ligt in dit gebied: 55,4 meter (daarmee het hoogste punt van Noord-Holland), tegen 31,4 voor de Kaapsduin (het hoogste punt van Friesland). Ook aardig is dat Schoorl zelf direct tegen de duinrand is aangebouwd, en dat een van de hoogste duinen, toepasselijk Klimduin genoemd, naar beneden rolt tot in het hartje van het dorp.

De zee aanraken

Daar aanbeland bleek dat het tourisme in ieder geval dit soort plekken voorlopig mijdt. De plek waar vast en zeker normaal gesproken de kinderen gillend naar beneden komen rollen, opgewacht door hun ouders die voor de gelegenheid iets nuttigen op een van de aanpalende terrassen, was zeer matig bezet. Ook de daaropvolgende fietskilometers waren rustig te noemen voor de tijd van het jaar. Druk werd het pas toen we bij een strandovergang aankwamen, met een parkeerplaats die optisch aardig vol leek. Zelf kozen we een overgangetje verderop, alleen voor fietsers bereikbaar, om ook even de zee te aanschouwen en aan te raken.

Zon, zee, wind

Een zeer kalme zee, geen golfslag van betekenis. De zon was juist achter een iets minder permeabele wolk gekropen; in combinatie met een aangenaam zeebriesje zorgde dat voor een zeer acceptabele temparatuur. Een korte duik respectievelijk voetenbadje, een blik op de horizonverfraaiende molens en de veel drukker ogende stukken strand links en rechts: onze behoefte was voor het moment bevredigd. We kunnen in ieder geval constateren dat de corona-angsten de mensen enigszins weghouden van de dorpskernen, maar hoegenaamd niet van de stranden. Gek vind ik het niet. Hoe kan je nou ziek worden temidden van de zon, zee en wind, met zo veel ruimte om je heen?

Balkonnetje, drankje, boekje

Weer thuis zetten we ons opnieuw op ons balkonnetje en lieten we de avond over ons heen komen, met een hapje, een drankje, een boekje en een puzzeltje. De tweede dag.