Bezoek!

Aan de maaltijd

De afgelopen nacht was de warmste tot nu toe, denken we. Hier nog geen verkoelend onweersbuitje. Vanuit bed konden we door het open raam de hemel ijverig zien weerlichten, maar het geluid bereikte ons niet en de buienradar gaf aan dat dit natuugeweld zich ettelijke tientallen kilometers ten zuiden van ons afspeelde.

Uitslapen lukt wel steeds beter. De kans dat de meegenomen hardloopspullen deze week gebruikt gaan worden, wordt met de dag kleiner. Vandaag in ieder geval weer niet, dus eigenlijk blijft er nog maar één ochtend over. Neh, dat wordt 'm niet.

Elke dag één ding doen is de regel geworden. Voor vandaag is de keus al een tijdje geleden bepaald: Noor, vriendin van Margrieta, komt een bezoekje afleggen. Het programma is de afgelopen dagen uitgekristalliseerd: we hebben een fiets voor haar gehuurd in Groet (dat is een plaatsnaam); we fietsen een rondje met een paar tussenstops waaronder in ieder geval het strand, eindigend bij een restaurant terug in Groet.

Tot het moment dat wijzelf per Postcodefiets vertrekken, om 13:00 uur, verglidt de tijd volkomen geruisloos, zo goed hebben we ons inmiddels in het luieren bekwaamd. De boekjes en puzzels zijn voldoende voer voor wat er van onze geest nog overgebleven is. Dat het warm is hoef ik niet te vermelden maar heb ik bij dezen ongemerkt alsnog gedaan. De fiets brengt gelukkig zijn eigen verkoeling, en andermaal staat er richting zee ook daadwerkelijk wat meer wind.

De Berenkuil

Het voorbereide programma kent geen haperingen in de uitvoering. Als de bus met Noor arriveert staan wij klaar met de fiets, en er gaat weinig tijd verloren voordat we de eerste etappe gestart zijn, richting Berenkuil. De opnieuw zeer rustige route laat gedrieën fietsen de meeste tijd toe, dus in stilte fietsen hoeven we niet.

De Berenkuil is een uitspanning midden in het bos die we al eens gepasseerd waren. We vinden er een schaduwplekje, drinken een koffie dan wel iets verfrissends, en gaan ons weegs, nu strandwaarts. Minder bossig en meer heiïg, in de vegetatieve zin van het woord dan. Bij de strandovergang is het wel drukker, maar de benodigde anderhalve meter blijft gemakkelijk haalbaar - tot anderen dan, ons groepje van drie speelt voor nu even huishoudentje.

Dat is trouwens iets dat ik ook eerder al wel gemerkt heb: in een groep die zichzelf als zodanig definieert is afstand houden een fictie. Het sociale gegeven van een groep is domweg onverenigbaar met het fysieke gegeven van afstand. (Een psycholoog zal dit vermoedelijk niet verrassen: een groep ontstaat pas daar waar de afstand verdwijnt.) Het betekent wel dat je, wil je je serieus te allen tijde houden aan de letter en geest van de afstandsvoorschriften, elke manifestatie van groepen uit de weg moet gaan. Er niet aan beginnen is de enige manier: ben je eenmaal in de groep, dan kan je je er eigenlijk niet meer aan onttrekken. (En als ik dat al zo ervaar, als weinig sociaal dier, dan vermoed ik dat dit aardig goed generaliseert.)

Langs en in het water

Het strand dient voornamelijk als decor voor een wandeling langs en in het water, al is er ook wel een zwemmoment. Zee en wind bieden voldoende verkoeling, het is zeer aangenaam. Het ebt, de heremietkreeftjes zijn druk in de weer. De getijdentijden zijn trouwens zodanig dat het bouwen van een door het water bedreigd zandkasteel alleen 's ochtends vroeg zou kunnen; het is dus niet erg dat we sowieso geen schep hebben en het sowieso te warm is. Ik vermoed bovendien dat ik de handen er niet voor op elkaar zou krijgen.

Een genoeglijk uurtje later stappen we weer op voor de laatste zijde van de driehoek, terug naar Groet. Een opmerkelijke plaatsnaam trouwens, op één lijn met Hee. We hebben een tafel bij de Bokkensprong, in de ploeg van 16 tot 19 uur. Goeie keus, behoorlijk eten, leuke tuin, gezellig. Al met al een heel geslaagd bezoek.

We zetten Noor weer op de bus van 19:07 en fietsen zelf de inmiddels bekende weg af naar Schoorldam. Het gaat misschien wat langzamer dan op de heenweg, maar er rest nog een rustige avond. Opnieuw geen onweer. De vijfde dag.