En we zagen dat het goed was

Inpakken en wegwezen

De natuurhuisjeketen wil dat je om 10 uur al weg bent. Bij eerdere gelegenheden hebben we dit tijdig met de eigenlijke verhuurder besproken en er 11 of zelfs 12 uur van weten te maken; maar onze huidige huisbazen zijn niet zo bereikbaar en we hebben er ons best niet voor gedaan, dus bereiden we ons voor op een tijdig vertrek door daadwerkelijk een wekker te zetten, op de onmenselijke tijd van 8 uur.

Gewekt worden we edoch al een beetje vroeger, als kort na 5en alsnog een staartje van het onweer dat een groot deel van het land geteisterd heeft alsnog een bezoekje komt afleggen. Gezellig dikke druppels komen naar beneden zetten. Ik bedenk dat ik de balkondeuren niet dicht heb gedaan en waag een gang naar buiten en boven om dat recht te zetten. Zoals gehoopt zijn de druppels wel dik maar nog niet menigvuldig: de verhouding regenwater op zweet blijft bescheiden.

Ik houd me onledig met het tellen van de seconden tussen bliksem en donder. Echt spectaculair dichtbij komt het niet, wat dan wel weer tot gevolg heeft dat de donder langdurig rolt, met indrukwekkend lage frequenties. Je zou er eigenlijk best bij kunnen slapen, en uiteindelijk doen we dat ook wel weer. De nachtelijke brandweer blijkt Margrieta achteraf zelfs helemaal ontgaan te zijn.

Zuiderzeemuseum: smaakvol, kneuterig, armoedig

Vroeg vertrekken biedt het voordeel van meer tijd, en die besteden we door op de valreep vandaag toch nog een museumbezoek af te leggen: te weten, bij het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Het ligt niet bepaald op de route die we verder van plan zijn, namelijk via de afsluitdijk terug, maar dat nemen we voor lief (en we hebben de tijd).

Schilderachtig, niet te vergeten

Ik kende het zzm nog niet, zelfs niet van horen zeggen; Margrieta wel, zij het uit een al aardig grijs verleden. Voor wie het ook niet kent: we hebben het over een openluchtmuseum, waar net als in het Openluchtmuseum (let op de hoofdletters) gebouwtjes van all over the place herbouwd zijn in een schilderachtige opstelling. In het geval van het zzm betekent "all over the place" natuurlijk "van overal rond de Zuiderzee", en we komen dan ook van alles tegen: Urk, Schokland, Marken, Kampen en zo meer - hoewel Noord-Holland overheerst, wat dan ook weer geen verrassing is.

De voornaamste indruk die overblijft (afgezien van de smaakvolle indeling van het geheel) is die van armoe en kleine behuizing. Een hard bestaan. Wij vinden onze huidige stand van welvaart zo vanzelfsprekend dat we (of althans ik) automatisch een beetje meewarig kijken naar die toestanden van toen, in plaats van ons gelukkig te prijzen (met de nadruk op geluk - onze verdienste is het niet) en misschien een klein beetje van onze zelfgenoegzaamheid weg te laten lekken. En andere overwegingen: zou het überhaupt mogelijk zijn geweest in een gemeenschap zoals de hier vertegenwoordigde vissersdorpen om je aan je haren omhoog te trekken naar een beter bestaan? Voor jezelf, of voor de hele gemeenschap? Dat laatste is niet gebeurd, maar was dat omdat de gelegenheid er ten enen male niet was, of was het gebrek aan inventiviteit gepaard aan een overvloed aan behoudendheid?

De lijnbaan

Het leukste (in mijn ogen) van het hele museum heeft trouwens niets met zulke zwaarwichtige bespiegelingen te maken maar met een demonstratie van een lijnbaan. In Elburg hebben we een "echte" gezien van zeker vijftig meter, hier betreft het een opstelling van misschien drie meter lang; maar het leuke is dat onder onze ogen een touw wordt gedraaid (geslagen) uit vlasgaren, terwijl tegelijk de herkomst van het woord "raddraaier" wordt verklaard. (Het alwetende internet is overigens niet eensluidend over die verklaring.)

Afsluitdijkmonument

Het wordt drukker en we hebben het wel gezien. Er is ook een binnenmuseum, maar dat bewaren we voor een andere keer. Terug in de auto moeten we wat overtuigingskracht aan de dag leggen om niet alsnog terug via Lelystad gestuurd te worden (toegegeven, de kortste route) maar de afsluitdijk over te mogen. Bji het monument een kopje koffie/thee gedronken, en geverifieerd dat het toch echt diezelfde Lely is wiens faam aan de dijk verbonden is en wiens beeld hier prijkt. Daarna de eentonige kilometers terug naar Groningen. Voor de eerste en laatste keer zetten we de auto op de plek die we al een jaar huren (en het grootste deel daarvan onderverhuren). Binnen is het 29 graden. Daar gaan we aan werken, maar dat hoort niet meer tot de vakantie: die verklaar ik hiermee ten einde.