Een historische scheepswerf

Scheepslift, bijgebouwtje, flitsende auto

We hebben de SSID van de wifi gevonden: "Netwerk van Michiel Laout". Blijkens de infomap hebben M&M. Laoût dit perceel in 2000 overgenomen "met het doel de werf te laten bestaan en te verfraaien". Nu, 20 jaar later, blijkt dat toch een beetje anders gelopen te zijn dan destijds gehoopt: van heel de scheepswerf rest niets anders dan roest. Gehellingd wordt hier niet meer.

Héél de scheepswerf? Nee, toch niet. Eén deel ervan, in feite niet meer dan het dak van een scheepsliftje dat er in de jaren 50 in een moderniseringsslag neergezet is, is verbouwd tot een alleraardigst hutje op poten. Het doet wel ergens denken aan de beruchte hut van Baba Jaga, maar lijkt toch aan niets anders huis te bieden dan een heleboel spinnen, en nu dan een tweetal toeristen.

Das war einmal

Ziehier onze eerste indrukken van het verblijf waarin we de komende week zullen bivakkeren. Twee verblijven trouwens, strict genomen, want de voormalige scheepslift herbergt niet meer dan een woonkamer met keukentje en balkon (en spinnen); slapen zullen we proberen in een aardser bijgebouwtje, waarin ook toilet en douche zich bevinden. De weersvoorspellingen zijn dusdanig dat we ons geen zorgen hoeven te maken over het buitenom van A naar B verplaatsen, of althans geen zorgen dat we tijdens die transitie nat of koud zullen worden. Al met al een uitstekende basis voor een weekje weg in eigen land.

Nederland voor de Nederlanders: dit jaar populairder dan ooit tevoren. Op het moment van schrijven ligt het voorlopige hoogtepunt (ook wel te begrijpen als dieptepunt) van de COVID-19-pandemie enige maanden achter ons, en is (geheel voorspelbaar) het aantal besmettingen weer aan het aantrekken. De wereld is druk bezig te definiëren hoe we hiermee om wensen te gaan. Repressieve maatregelen blijken effectief: gij zult zo min mogelijk contacten hebben! Tussen de gele, oranje en rode landen is het plotseling thuis aanlokkelijk groen, groener dan bij de buren. Zo zijn wij dan op een historische scheepswerf in Schoorl beland, en wordt as we speak Groningen overspoeld met zuider- en westerlingen (en trouwens ook niet weinig Duitsers).

Tegen Nederland geen bezwaar, haast ik mij te verklaren! De kastelen zijn wat soberder dan aan de Loire misschien, en de stokbroden van mindere kwaliteit, maar met een duingebied kan je mij altijd verblijden; en zelfs na diep nadenken kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat ik echt nooit in deze buurt verbleven heb. Noord-Noord Holland: een blinde vlek op mijn kaart. Daar gaan we wat aan doen.

Het Noordhollands kanaal vanaf ons balkonnetje

Even aan de feitelijkheden recht doen. Vanochtend 10:18 met de trein uit Groningen vertrokken: twee volle koffers en wat kleiner spul, mondkapjes op. Een paar overstappen later in Velp opgewacht door Wim in de blinkende nieuwe lichtblauwe Citroën, die wij de komende week mogen lenen. Dank, dank! Na een lunch bij paps en mams in diezelfde auto naar Schoorl, niet via de kortste route maar dwars over het IJsselmeer naar Enkhuizen, gewoon omdat het kán. Tot de conclusie gekomen dat mijn kennis van de geografie van deze provincie nog minder voorstelt dan ik al dacht: ik had Enkhuizen en Hoorn toch echt andersom ingetekend als je het me gevraagd had. Niet verder vertellen!

Same, enige tijd later

Huisje gevonden, geïnspecteerd en goed bevonden. Warm. Dat zal het blijven. Met behulp van kaas, paprika, hummus en ham (om te zwijgen van een paar druppels rosé en een paar potjes bier) tot rust gekomen, vanaf het balkonnetje genietend van de donkerende lucht en afkoelende atmosfeer. Aan de muggen valt niet te ontkomen helaas: de DEET staat al op de boodschappenlijst voor morgen!